Je kan zelf een speler kiezen uit 8 fictieve personages en met die gekozen speler kan je dan spelen tegen twee verschillende tegenstrevers die door de computer worden gesimuleerd. De personages zijn afwisselend en bieden een leuke uitdaging voor jongeren tussen 8 en 18 jaar. Daar is ook meteen één pijnpunt mee aangehaald, want jongere kinderen of volwassenen zullen zich niet snel voelen aangesproken om een quiz als de deze te spelen.

De vragen zijn gericht op mensen die nog niet zoveel van de Europese Unie kennen. Dankzij een selectie voor het spel begint kan je tegenstanders kiezen van een verschillend niveau. Dat verhoogt het competitief element van het spel en kan een jongere blijven boeien.

Nadat de speler 4 levels uitspeelt kan hij zich registreren om een leuke prijs te winnen. Dit geeft wel een leuke dimensie aan het spel en helpt om het spel bekend te maken bij meer jongeren.

(191 woorden)

De gastspreker wilde onder andere de zin van de komende Europese verkiezingen aantonen en tegelijk in zijn lezing aantonen waarom Europa relevant is. Inhoudelijk vergat hij daarbij één belangrijke factor: het landbouwbeleid. Dat is goed voor circa 40% van de uitgaven van de EU en mag zeker niet vergeten worden in een lezing over de EU. Wel passeerde kleinere kosten zoals wetenschapsbeleid en financiering van het ERASMUS-systeem de revue. Hij gaf de indruk van de hak op de tak te springen en dat maakte het bijzonder ingewikkeld om te begrijpen waarom de gastspreker zijn lezing gaf.

Ook de presentatie is voor verbetering vatbaar. Voor een expert die maar liefst twee keer benadrukt dat zijn vereniging en lezingen worden gesubsidieerd door de Vlaamse overheid, is het een aanfluiting dat er op verschillende plaatsen spelfouten in de presentatie staan zoals “jouw” in plaats van “jou”. Spelfouten bij een vereniging die wordt gesteund door de Vlaamse overheid zouden er niet mogen zijn.

De timing liet ook te wensen over: voor iemand die in scholen rondgaat met zijn presentatie leek de gastspreker niet echt goed voorbereid. De spreker moest noodgedwongen een groot aantal slides overslaan en kon het belangrijkste punt, de EU en de media, niet aan bod laten komen.

Het lijkt misschien alsof een paar details nu worden uitvergroot, maar het zijn juist de details die een presentatie doen slagen en jongeren interesse kunnen geven in de EU. Dat is bij deze niet gelukt.

(291 woorden)

Verschooten is voorzitter van het het Europees Studie- en Informatiecentrum dat gevestigd is in Antwerpen. In zijn lezing trachtte hij studenten journalistiek te overtuigen van het nut van Europa en de Europese verkiezingen. Hij doet dit met fianciële steun van de Vlaamse overheid, die via deze lezingen beter wilt communiceren over Europa.

Hij toonde aan dat Europa op dit moment al een grootmacht is met meer als 500 miljoen inwoners en dat we een probleem zoals de economisch-financiële crisis samen kunnen aanpakken.

Ook werden er enkele negatieve meningen over Europa kritischer bekeken. Onder andere de beschuldigingen dat Europa afstandelijk en te duur is passeerden de revue.  Verschooten ontkrachtte deze negatieve meningen door uit te leggen hoe Europa 4 regels hanteert voor elk EU-voorstel, en dat het Europees budget gemiddeld maar 0,85% van het Belgische BNP is.

De gastspreker fleurde de presentatie nog wat op door aan te halen op welke gebieden Europa voor de Europese burger werkt. Onder andere voedselkwaliteit, volksgezondheid, de VLAREM-milieustandaarden en zelfs reizen zijn rechtstreeks door EU-richtlijnen gereguleerd. In een Europa van afzondelijke staten zou dit niet mogelijk zijn geweest.

(1507 tekens)

Robert Verschooten is beschikbaar voor lezingen via zijn website www.europadebat.be .

Bij de Olympische Spelen in Londen is de aandrang om als Belgisch bedrijf mee te werken nog groter, want het is een visitekaartje dat zich dicht bij de eigen Belgische afzetmarkt bevindt.

Het meewerken aan een evenement biedt ook ontelbare voordelen om te netwerken met andere bedrijven en eventueel samenwerkingsverbanden te beginnen.

Apers, M. (16 december 2008). “Prestige is belangrijker als return”. De Tijd, p. 15. Geraadpleegd 6 januari 2009, http://www.mediargus.be.

De Tijd artikel over Olympische Spelen

Dit brengt me meteen bij het sterke punt van de documentaire: Muhammad Ali zelf. Hij wordt verschillende keren ten tonele gebracht om een paar van zijn straffe uitspraken te doen. De korte scènes waar Ali telkens weer zo’n straffe uitspraak doet geeft deze anders langdradige documentaire van 83 minuten een goeie “punch”.

Daar tegenover staan wel een paar nadelen. Het grootste nadeel van deze documentaire was de eenzijdigheid. Dat kan me als toekomstige journalist heel erg irriteren: een verhaal waarbij er weinige tot geen kritische geluiden zijn te horen, behalve van de tegenstanders. De tegenstander van Ali werd zo bijvoorbeeld op het randje af belachelijk gemaakt, zonder wederwoord.

Als ik zelf deze documentaire opnieuw zou maken, zou ik op de eerste plaats voor- en tegenstanders evenwichtig aan het woord laten. Muhammad Ali alleen is best goed, maar om een volledig beeld te krijgen van de man en de bokser kan je best de man van alle kanten belichten, ook zijn slechte. Om dit te doen denk ik aan het interviewen van verschillende voormalige wereldberoemde boksers. Onder andere mensen zoals Frazier, Lubbers, Norton en Foreman maar ook aan politieke tegenstanders van Muhammad Ali zoals de conservatieve Amerikaanse Republikeinen kunnen Ali’s prestaties beter kaderen. Nu lijkt het alsof Muhammad Ali zijn succes bijna volledig aan zichzelf te danken heeft terwijl dit niet helemaal waar is.

Ook zou ik in het huidige politieke klimaat iets minder het ras van Muhammad Ali benadrukken. De documentairemakers laten Ali een aantal keren zeggen dat hij trots is op zijn Afrikaans-Amerikaanse afkomst. Dit is zeker met de verkiezing van de huidige Afrikaans-Amerikaanse president Barack Obama niet meer zo relevant als 20 jaar geleden. Verder zou ik wat meer uniformiteit in de documentaire brengen, één voice-over gebruiken tegenover meerdere in de originele documentaire. Tenslotte zou ik iets meer Ali’s uitspraken kaderen in de actualiteit van toen. Vrij weinig mensen kennen de geschiedenis van de dekolonisatie en dit zou verwarring kunnen brengen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik maar sporadisch interesse toon in sport. Dat gaat dan vooral over de grote evenementen zoals de Olympische Spelen en de vuile kantjes van de sport zoals de talrijke dopingaffaires. Die sporadische interesse wilt ondanks alles niet zeggen dat ik sport en sportjournalistiek afschrijf. Integendeel, ik heb bewondering voor de jarenlange toewijding van sportmannen en -vrouwen. Het vergt doorzettingsvermogen en veel moed om je lijf en leden elke keer op het spel te zetten voor een medaille. Dat respecteer ik, en dat is wellicht de enige reden waarom ik toch af en toe kijk: bewondering.

Wat verwacht ik van de komende twee weken?

Ik ben niet echt bekend met sportjournalistiek omdat ik me er nooit in heb verdiept. Ik wil graag meer te weten komen over sportjournalistiek omdat deze vorm van journalistiek nog onbekend voor me is. De volgende weken hoop ik meer over dit veld van de journalistiek te weten te komen.

Voor het vak Journalistieke Praktijk heb ik de opdracht van Radio Crap gedaan. De opdracht omvatte het maken van een radioprogramma van 25 minuten lang. Er moesten enkele rollen ingevuld worden, namelijk die van presentatie, muziek, techniek, agenda en nieuws. Het geheel moest nog niet echt professioneel klinken, maar een vereiste was wel dat de continuïteit van het programma gewaarborgd werd. Fouten waren niet toegestaan, want het programma werd opgenomen zodat het later uitgezonden kon worden op de schoolradio.

Hoe heb ik het aangepakt?