Er zijn weinig sportdocumentaires die me kunnen boeien maar “When we were Kings” is er toch één die zelfs de grootste sportscepticus kan boeien. Hoe komt dat?
Dit brengt me meteen bij het sterke punt van de documentaire: Muhammad Ali zelf. Hij wordt verschillende keren ten tonele gebracht om een paar van zijn straffe uitspraken te doen. De korte scènes waar Ali telkens weer zo’n straffe uitspraak doet geeft deze anders langdradige documentaire van 83 minuten een goeie “punch”.
Daar tegenover staan wel een paar nadelen. Het grootste nadeel van deze documentaire was de eenzijdigheid. Dat kan me als toekomstige journalist heel erg irriteren: een verhaal waarbij er weinige tot geen kritische geluiden zijn te horen, behalve van de tegenstanders. De tegenstander van Ali werd zo bijvoorbeeld op het randje af belachelijk gemaakt, zonder wederwoord.
Als ik zelf deze documentaire opnieuw zou maken, zou ik op de eerste plaats voor- en tegenstanders evenwichtig aan het woord laten. Muhammad Ali alleen is best goed, maar om een volledig beeld te krijgen van de man en de bokser kan je best de man van alle kanten belichten, ook zijn slechte. Om dit te doen denk ik aan het interviewen van verschillende voormalige wereldberoemde boksers. Onder andere mensen zoals Frazier, Lubbers, Norton en Foreman maar ook aan politieke tegenstanders van Muhammad Ali zoals de conservatieve Amerikaanse Republikeinen kunnen Ali’s prestaties beter kaderen. Nu lijkt het alsof Muhammad Ali zijn succes bijna volledig aan zichzelf te danken heeft terwijl dit niet helemaal waar is.
Ook zou ik in het huidige politieke klimaat iets minder het ras van Muhammad Ali benadrukken. De documentairemakers laten Ali een aantal keren zeggen dat hij trots is op zijn Afrikaans-Amerikaanse afkomst. Dit is zeker met de verkiezing van de huidige Afrikaans-Amerikaanse president Barack Obama niet meer zo relevant als 20 jaar geleden. Verder zou ik wat meer uniformiteit in de documentaire brengen, één voice-over gebruiken tegenover meerdere in de originele documentaire. Tenslotte zou ik iets meer Ali’s uitspraken kaderen in de actualiteit van toen. Vrij weinig mensen kennen de geschiedenis van de dekolonisatie en dit zou verwarring kunnen brengen.
